ΤΑ ΔΕΙΝΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ

Α. ΓΕΩΓΡΑΦΙΑΑς τα πάρουμε ένα ένα. Ας ξεκινήσουμε με την Ελλάδα ως χώρα. Ένα μεγάλο μειονέκτημα, είναι η τοποθεσία της. Ένα σχήμα από την κεντρική και βόρεια Ευρώπη έχει το πλεονέκτημα του οτι περικλείεται από χώρες με ενεργό κοινό και γενικά metal κοινότητα με μία σχετικά μεγαλύτερη πιθανότητα προβολής (και πωλήσεων merchandise) απ’ο,τι οι περισσότερες γειτονικές μας χώρες. Χωρίς πρόθεση ρατσισμού, δεν γνωρίζω πολλές μπάντες να θεωρούν την Αλβανία ή τα Σκόπια ως επιθυμιτούς προορισμούς για συναυλίες. Ένα Βέλγικο σχήμα, μπορεί να πάρει τα όργανα του, και να γυρίσει με αυτοκίνητο Γαλλία, Ολλανδία, Γερμανία, Λουξεμβούργο. Ένα Ελληνικό, θα πρέπει να πάρει πλοίο από την Πάτρα, να πάει Ιταλία και να το πάει προς τα πάνω. Αλλιώς, θα πρέπει να κάνει συμβιβασμούς στον εξοπλισμό του, να πληρώσει υπέρβαρα για αεροπλάνο και να ξεκινήσει από αλλού. Και οι 2 περιπτώσεις είναι πιό επιβαρυντικές οικονομικά. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να μετακινήσουμε την Ελλάδα. Αυτό όμως, είναι σχεδόν αποκλειστικά Ο ΜΟΝΟΣ παράγοντας στον οποίο δεν έχουμε καμία ευθύνη εμείς οι ίδιοι...
Β. Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΝΟΧΟΣΔισκογραφικές, οπαδοί, Τύπος & διοργανωτές έχουν ένα μερίδιο ευθύνης στο οτι η Ελληνική σκηνή δεν πάει μπροστά. Και τα 4, μαζί με τις ίδιες τις μπάντες, έχουν κάνει έναν αχταρμά, έναν φαύλο κύκλο που είναι στο χέρι μας να σπάσουμε και να σταματήσουμε αυτή την αλυσιδωτή αντίδραση. Είναι δύσκολο, και η πιθανή επίλυση του προβλήματος μάλλον φαντάζει ουτοπική, αλλά υπάρχει. Έστω στο ελάχιστο ο καθένας να εφαρμόσει 5 πράγματα και να σκεφτεί άλλα 5, πράττοντας αναλόγως, θα φτιάξει αρκετά η κατάσταση όσον αφορά την προβολή της εγχώριας σκηνής. Β1: ΟΠΑΔΟΙ-LIVE EVENTSΘα ξεκινήσω με τους οπαδούς. Σνομπάρουν τα Ελληνικά live, δεν πατάνε, δεν παίρνουν merch, και συνεχώς συνεχίζουν να θεοποιούν μεσήληκες που θα έπρεπε να είχαν βγεί στη σύνταξη καιρό τώρα, πληρώνοντας απίστευτα ποσά για να δούν ξεπέτες, ενώ θεωρούν το 10 ως υπερβολικό για να δουν μια εγχώρια μπάντα να δίνει τον καλύτερό της εαυτό. Σωστά; Ας το ξανασκεφτούμε λίγο... Πέραν του “casual” θαμμώνα που πάει στο live για να πιεί την μπύρα του, δυστυχώς στα περισσότερα εγχώρια live που έχω πάει, το κοινό αποτελείται κυρίως από φίλους και οικογένειες των μπαντών. Εξετάζοντας λίγο πιο βαθιά το θέμα, πρέπει να γίνει κατανοητό πως ένα live πρέπει να είναι πετυχημένο πριν καν αρχίσει. Και αυτό, είναι το promotion. Σωστό promotion δεν είναι να κάνεις invite όλο τον κόσμο στο event και να τον ζαλίζεις κάθε λίγο και λιγάκι. Αν κάποιος με πρήξει, και στο live δεν θα πάω, και επιπλέον, σε όποια συζήτηση αναφερθούν θα λέω “α ναι, τους ξέρω αυτούς, μου είχανε πρήξει τα συκώτια με το κωλο-live τους”. Μην περιμένετε τα πάντα έτοιμα. Είναι μακρύς ο δρόμος μέχρι να δουλεύουν άλλοι για εσάς. Το να σπαμμάρετε τον κόσμο και να κολλήσετε 5 αφίσες είναι το λιγότερο που μπορείτε να κάνετε για να προωθήσετε το live σας. Μερικά πράγματα που μπορείτε να κάνετε: -Μιλήστε με webzines, κάντε καμιά συνέντευξη λίγο καιρό πριν το live (αν έχεις και κονέ με κανονικό ραδιόφωνο, ακόμα καλύτερα), παρουσίασε τη δουλειά σου. Ας τσοντάρουν όλες οι μπάντες κάποιο ποσό, να διαφημιστεί το live σε έντυπα του χώρου, ή/και στο ραδιόφωνο. Τα χρήματα που θα χαλάσετε, θα κάνουν απόσβεση σε είδος, όταν πέραν των φίλων, γνωστών και συγγενών, έρθουν και κάποιοι που άκουσαν/διάβασαν για το live. Επίσης, αρκετά δωρεάν έντυπα μπορούν να διαφημίσουν το event σας. -Μην παίζετε συνεχώς στην ίδια πόλη. Απ’ο,τι έχω συμπεράνει, 1 φορά το χρόνο (το πολύ 2 στις μεγάλες πόλεις), αρκεί. Αν σας βλέπει συνεχώς ο άλλος, θα σας βαρεθεί και το αποτέλεσμα θα είναι να μειώνεται αντί να αυξάνεται ο αριθμός των οπαδών σας. Αυτός που του αρέσει η μουσική σας, ας έχει να προσμένει. Εκφράζοντας την προσμονή του, μπορεί να προσελκύσει κι άλλα άτομα, εξάλλου. Για αρχή, αυτά τα 2 πραγματάκια θα αυξήσουν την προσέλευση. Τα υπόλοιπα είναι θέμα υπομονής. Όσον αφορά τους κολλημένους, μην πέφτετε στην παγίδα τους. Αν σας συγκρίνουν (αρνητικά βέβαια) με μεγαθηρία, ας κάτσουν να ακούνε τα ίδια ξανά και ξανά. Μην προσπαθήσετε να μοιάσετε στα “είδωλα”, προκειμένου να τραβήξετε τους fans τους. Δεν θεωρώ ο,τι πιό τιμητικό να με βλέπουν σαν υποκατάστατο του Χ ή του Ψ (το τι δυσκολίες φέρνει αυτό στο πολυπόθητο δισκογραφικό συμβόλαιο, θα το αναπτύξω αργότερα).
Β2: “ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΣΜΟΣ” Κάτι πολύ σημαντικό, αν και περισσότερο αφορά μπάντες “μέσου” βεληνεκούς που εμπλέκονται ενεργά στη διοργάνωση την live τους (αλλά είναι καλό να το ξέρουν και οι νέες μπάντες, που στο μέλλον θα συμμετέχουν κι εκείνες στη διοργάνωση των live τους), και ευχαριστώ τον Bob Katsionis (Firewind, Outloud) που μου έδωσε τροφή για σκέψη με ένα post του στο facebook. Έχουμε “κακομάθει” το κοινό. Θεωρούν οτί το εισητήριο των 5 ευρώ είναι το αντίτιμο που αξίζει ένα Ελληνικό live. Αυτό εμείς οι ίδιοι το στεριώσαμε, θεωρώντας πως με πιό φτηνό εισητήριο, θα φέρουμε κόσμο, και θα ζήσουμε ένα μέρος του rockstarιλικιού έχοντας από κάτω 100 άτομα αντί για 50. Για να δούμε όμως, από επαγγελματικής άποψης, συμφέρει; Είτε 50 άτομα με 10 ευρώ, είτε 100 άτομα με 5 ευρώ, τα έσοδα από την είσοδο είναι τα ίδια. Αμφιβάλλω για το εάν οι 50 παραπάνω που ήρθαν λόγω χαμηλής εισόδου θα πάρουν και merch, οπότε χoντρικά, και τα έσοδα από ‘κεί θα είναι τα ίδια. “Oπότε που το κακό; Ίδια έσοδα, με παραπάνω άτομα”. Λάθος. Όταν κοστολογείς τον κόπο σου τόσο χαμηλά, τόσο θα τον κοστολογίσει και το κοινό. Κάποιος που αγαπά την μουσική σου, θα δώσει και 10 ευρώ. Εδώ δίνουν 40άρια και βάλε για να δουν συνταξιούχους να αναβιώνουν τη σκιά των νιάτων τους για να βγάλουν κανα φράγκο πουλώντας “true metal spirit”... Κάποιες μπάντες θα πουν πως δεν το κάνουν για το χρήμα. Αυτές οι μπάντες ή λένε ψέμματα, ή δεν θα έπρεπε τότε να τις αφορά η προοπτική επαγγελματικής εξέλιξης. Έχει παρεξηγηθεί ο όρος “επαγγελματικά”. “Κάνω κάτι επαγγελματικά” δεν σημαίνει μόνο “έχω ακριβό εξοπλισμό, παίζω καλά, και σκάω ένα κάρο λεφτά στα studios για παραγωγές” (τα οποία είναι βεβαίως προϋποθέσεις και αυτά). Ένας θείος μου έχει μια πανάκριβη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, είναι άριστος οδηγός, και πότε πότε πήγαινε σε αγώνες. Αυτό δεν τον κάνει επαγγελματία οδηγό. Είτε μας αρέσει είτε όχι, όταν λέμε πως κάνουμε κάτι επαγγελματικά, σημαίνει πως επιδιώκουμε να σταθούμε βιοποριστικά από αυτό. Πολλά σχήματα αποτελούμενα από μη-εργαζόμενους φοιτητές ή μαθητές, δεν μπορούν ίσως να το κατανοήσουν πλήρως. Οι μουσικόφιλοι που πιθανόν διαβάζουν αυτό το άρθρο, πρέπει να καταλάβουν πως πέντε 2ωρες πρόβες σε studio κοστίζουν 100 ευρώ, συν τα πήγαινε-έλα βενζίνες, εργατοώρες στην προετοιμασία του live (κάποιοι παίρνουν άδεια από τη δουλειά τους και χάνουν μεροκάματο), το promotion κτλ. Και όλα αυτά, για να κοπιάσουμε κι άλλο επί σκηνής, και να απολαύσετε ένα καλό show. Mην το υποτιμάτε, και το λέω και στο κοινό, και στις μπάντες. Απ’την άλλη, και το λέω στις μπάντες, μην υπερεκτιμάτε τον εαυτό σας. Δώστε την πρέπουσα σημασία στις κριτικές. Ακόμα και η πικρόχολη κακία, κάτι κρύβει από πίσω, και όχι, δεν είναι πάντα ζήλεια επειδή είστε super (όπως θα σας πουν οι φίλοι σας), και όποιος δε συμφωνεί είναι κουφός. Mην αναλώνεστε σε μικροβλακείες, του στυλ “γιατί να παίξω δεύτερος και όχι τρίτος, έχω 1 demo παραπάνω” και τα συναφή, ειδικά δημοσίως. Μην ψάχνεστε για το τι κονέ έχει ο ένας και ο άλλος και έπαιξε εδώ η εκεί. Μαγκιά του. Το αν θα αποφέρει πραγματικούς καρπούς, θα φανεί στην πορεία. Ο καθένας πολεμάει με ο,τι όπλα έχει, είπαμε. Οι επαφές και το επαγγελματικό δίκτυο είναι σημαντικά, όπως σε όλα τα επαγγέλματα. Αν αντί να κάνετε τους detective για το ποιός έβαλε ποιό κονέ, βγαίνατε να κάνετε γνωριμίες και “PR”, θα δούλευε πιό πολύ υπέρ σας. Αντί να κοιτάτε τι κάνουν οι άλλοι, κοιτάξτε τι κάνετε, και τι μπορείτε να κάνετε, εσείς. Αν όλες οι μπάντες, αφιέρωναν περισσότερο χρόνο στο να αναπτύξουν τα δίκτυά τους και να προωθήσουν σωστά τη δουλειά τους, από το να ασχολούνται με το τι κάνει ο καθένας, θα είχαμε σίγουρα πολύ περισσότερες μπάντες μεγάλου βεληνεκούς εκεί έξω. Διευκρινίζω, δεν έρχομαι σε αντίφαση με το πρώτο μέρος του άρθρου (περί “Αλληλεγγύης”). Απλά, σε ένα τέτοιο ανταγωνιστικό περιβάλλον, καλύτερα τον κόπο και το χρόνο μας να τον αφιερώνουμε στο να ξεπεράσουμε τον ανταγωνισμό μας, και όχι να τον αναλώνουμε προσπαθώντας να πριονίσουμε την καρέκλα του. Ούτως η άλλως, από ένα σημείο και πέρα, το πριόνισμα δεν έχει απόδοση, και πριν από αυτό το σημείο, η αναλογία χαμένου χρόνου και αποτελέσματος είναι πολύ μικρή για να αξίζει να ασχοληθεί κανείς.
B3: ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ-ΤΥΠΟΣΔισκογραφικά συμβόλαια, μεγάλα tours, και πολυσέλιδα αφιερώματα. Το όνειρο μας, αυτό για το οποίο ξεφραγκιαζόμαστε στα όργανα και ξενυχτάμε στα studios. Πάντα η δισκογραφία ήταν ένα μεγάλο πρόβλημα για την Ελληνική metal σκηνή. Για αρχή, ξεκινώντας από τη χώρα μας, έχουμε σχεδόν παντελή έλλειψη Ελληνικών metal δισκογραφικών. Ανά καιρούς ξεπροβάλλανε διάφορες, άλλες φιλότιμες προσπάθειες, και άλλες “ξεπέτες”. Μόνο μία υπάρχει αυτή τη στιγμή στην αντίληψή μου, αλλά δεν την βρίσκω να είναι ιδιαίτερα δραστήρια. Γενικά υπάρχει μεγάλη έλλειψη γνώσεων περί μουσικής βιομηχανίας, και είναι κατά τη γνώμη μου ένας από τους κυρίαρχους λόγους που δεν υπάρχουν “μεγάλες” Ελληνικές metal δισκογραφικές. Όπως και με μία νέα μπάντα, έτσι και με μία νέα δισκογραφική, χρειάζεται υπομονή για την απόσβεση. Με τα σημερινά οικονομικά δεδομένα, καθίσταται ακόμα πιο δύσκολο να ανοίξει μία “μεγάλων προοπτικών” metal δισκογραφική στη χώρα μας. Σκεφτείτε λίγο, όλες οι χώρες που έχουν βγάλει πολλά μεγάλα ονόματα, έχουν και εγχώριες δισκογραφικές. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο αυτό. Δυστυχώς, από την εμπειρία μου στν Ελληνική metal δισκογραφία, τα κριτήρια υπογραφής στο roster ήταν η μίζα της κοπής, η τα στήθια της τραγουδίστριας. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μία εταιρία που είχε υπογράψει μία μπάντα, της οποίας η παραγωγή ήταν ελικρινά χειρότερη και από live recording σε προβάδικο. Η μπάντα αυτή έχει χαθεί χρόνια τώρα (κρίμα, είχαν καλά κομμάτια), αλλά μου είχε κάνει τεράστια εντύπωση. Τουλάχιστον, οκ, έχεις μία (μέτρια για τα δικά μου γούστα, αλλά θα άρεσε στο αφεντικό της εταιρίας) τραγουδίστρια. Είσαι που είσαι νέα εταιρία, δεν έχεις πολλά περιθώρια για ρίσκα. Πες τους τουλάχιστον να πάνε να γράψουν κάτι που να ακούγεται! Άλλες εταιρίες ιδρύθικαν από μέλη μπαντών για να κυκλοφορίσουν τη δουλειά τους. Αν και το βρίσκω κάπως απελπισμένη κίνηση, σεβαστόν. Όμως, θα σταθώ στις εταιρίες που υπέγραψαν 500 μπάντες με τη μία ώστε να χτίσουν roster, πιστεύοντας οτι κάποια από αυτές θα πετύχει, και εν τέλει, φαλήρισαν. Η φάση δεν είναι “κόβω 1000 κόπιες, άντε να βάλω και 2 διαφημίσεις στο X περιοδικό, και κάνω τον σταυρό μου οτι θα γινει 1 από τις 10 μπάντες που υπέγραψα γνωστή”. Θέλει κι αυτό κόπο, χτίσιμο επαφών, promotion και επενδύσεις γνωρίζοντας οτι η απόσβεση θα είναι αργή. Ας πάρει 5 πραγματικά υποσχόμενα ονόματα, και ας αφοσιωθεί σε αυτά. Πριν προσλάβει προσωπικό να το παίζει καρεκλάτος πρόεδρος, ας ιδρώσει λίγο να τρέξει την επιχείρησή του. Δυστυχώς, δεν έχει βρεθεί ακόμα κάποιος αρκετά αποφασισμένος για κάτι τέτοιο. Και ειδικά σε τέτοια εποχή, ακόμα πιο δύσκολο να επενδύσει κάποιος χρήματα και κόπο. Θα έδινε ΤΕΡΑΣΤΙΑ ώθηση στην εγχώρια σκηνή μία νέα δυναμική και εργατική δισκογραφική εταιρία, να βγάλει η Ελλάδα μερικά δυνατά ονόματα, και να στραφεί η διεθνής σκηνή προς τα ‘δώ μεριά παραπάνω από τώρα. Μακάρι αυτή η παράγραφος να παρακινήσει κάποιον να κάνει την κίνηση. Η έλλειψη εγχώριας δισκογραφικής διακίνησης είναι ένας από τους μεγαλύτερους παράγοντες που η χώρα μας υστερεί! Όσον αφορα τις δισκογραφικές του εξωτερικού... Εδώ φταίμε και εμεις... Είμαι παραπάνω από σίγουρος, πως η συντριπτική πλειοψηφία μπαντών έχει στείλει demo/δίσκο σε μεγάλες εταιρίες, με την ελπίδα συμβολαίου. Αυτό μας έχει κάνει ζημιά. Από τα μέσα προς τέλη των 90ς όπου ξεκίνησα να διαβάζω ένα metal έντυπο, οι μεγάλες δισκογραφικές του εξωτερικού εκθειάζονταν όπως η αγία τριάδα από τους παπάδες. Καλλιεργήθηκε η ιδέα του “μεγάλη δισκογραφική, η τίποτα”. Έκτοτε, ο καθένας στέλνει ο,τι γράψει έτσι, για το “ποτέ δεν ξέρεις”. Αυτό ήταν ένα μεγάλο πλήγμα για την εγχώρια σκηνή, διότι εφόσον ο ίδιος ο εγχώριος τύπος προωθούσε (και ακόμα προωθεί) δυσαναλόγως περισσότερα ξένα σχήματα (μέσω των δισκογραφικών), καλλιέργησε κατά κάποιο τρόπο στο κοινό πως ακόμα και μία Ελληνική μπάντα με αντίστοιχα καλή μουσική και παραγωγή είναι ποιοτικά κατώτερη από μια ξένη που είναι σε κάποια μεγάλη εταιρία (μέχρι να “βγει έξω”, και να επιστρέψει ως άλλος Gandalf the White). Σε αυτό, ρίχνω ευθύνες και στο κοινό, αλλά κυρίως τα metal έντυπα που γαλούχισαν αυτή τη νοοτροπία. Δεν λέω να είναι ολόκληρα τεύχη αφιερωμένα στην εγχώρια σκηνή και να γράφουν για τον κάθε έναν απο εμάς, αλλά ένα 2σέλιδο με το ζόρι, και αυτό επιγραμματικό, είναι κρίμα. Στα περισσότερα live Ελληνικών μπαντών που έχω βρεθεί, δεν βλέπω ανταποκριτές των “μεγάλων” εντύπων του χώρου. Βλέπω όμως ζήλο από τα zines, και ευελπιστώ να εξελιχθούν και σε μεγάλα έντυπα κάποια από αυτά, και να συνεχίσουν να επιτελούν το έργο τους. Με την οικονομική κρίση πάντως, είναι ακόμα π δύσκολο να γίνει μία τέτοια επένδυση από μία δισκογραφική ανεξαρτήτως βεληνεκούς προς μια Ελληνική μπάντα. Και το οτι ο ανταγωνισμός σήμερα είναι μεγαλύτερος από ποτέ, δεν το κάνει πιό εύκολο. Μία μπάντα, πρέπει να λάβει υπ’οψην τα παρακάτω πριν στείλει την μουσική της, και να έχει ελπίδα υπογραφής: -Τι νέο έχει να προσφέρει στον μουσικό χώρο της; Εάν παίζει στα χνάρια της Χ-Ψ μεγάλης μπάντας (μουσικά), έχει διαφοροποίηση, ώστε να μην θεωρηθεί κλώνος; -Τι έχει να προσφέρει στην Γερμανική/Γαλλική/Αμερικάνικη κτλ. Εταιρία που δεν μπορεί να προσφέρει μία Γερμανική/Γαλική/Αμερικάνικη κτλ. μπάντα; -Πώς παρουσιάζει την δουλειά της; Τα βαρετά Α4-Arial βιογραφικά με αναλυτικές λεπτομέρειες του σε ποιά επαρχιακά φεστιβάλ έχεις παίξει, μία μία σε πόσες πόλεις της Ελλάδας έπαιξες με ημερομηνίες, το ποιούς τοπικούς “star” έχεις supportάρει, το πόσα “headline shows” έχεις κάνει στο τοπικό σου club και το πόσα demos έχεις ηχογραφήσει, δεν θα εντυπωσιάσουν κανέναν (στην τελική, αν ήσουν τόσο γαμάτος, δεν θα είχες την ανάγκη να υπογράψεις). Κάνε ένα όμορφο press kit, παρουσίασε τα μέλη σου ένα-ένα, μην βάζεις πολλές σάλτσες για να φανείς γαμάτος (εάν τους ενδιαφέρει η μουσική σου, θα σε google-άρουν), και προσπάθησε μέσω της παρουσίασής σου να υποννοήσεις το τι έχουν να κερδίσουν από σένα. Βάλε και κάποιο καλογυρισμένο live video να σε δουν πως είσαι και επί σκηνής, και αυτό είναι ο,τι καλύτερο έχεις να κάνεις. -Πόσο της κόστισε η παραγωγή; Πολλές μπάντες διατυμπανίζουν περίφανα ονόματα ηχοληπτών, παραγωγών κτλ του εξωτερικού, και την ακριβή παραγωγή του δίσκου τους. Αυτό λειτουργεί εναντίον τους, όταν το αναφέρουν σε μία δισκογραφική που θέλουν να τους υπογράψει. Παράδειγμα, 2 μπάντες με ίδιο ταλέντο: H μπάντα Α χάλασε 10.000 ευρώ. Πήρε την Συμφωνική της Βιέννης, την χορωδία της Μόσχας, και έκανε την παραγωγή στα Abbey Road. Το αποτέλεσμα, πολύ καλο. Η μπάντα Β χάλασε 4.000, και έκανε την καλυτερη δυνατή παραγωγή σε κάποιο εγχώριο στούντιο, με χορωδίες και ορχήστρες από υπολογιστή (προσεγμένες πάντα). Το αποτέλεσμα όχι τόσο καλό, αλλά κοντινό στης Α. Ποιά μπάντα θα παίρνατε αν ήσασταν δισκογραφική; H A τα έδωσε όλα και έβγαλε κάτι καλό. Η Β έδωσε λιγότερα, έβγαλε κάτι επίσης καλό, αλλά με το budget της Α, θα βγάλει κάτι ακόμα καλύτερο. Επομένως, η Β έχει πιό πολλές πιθανότητες να υπογράψει. Φυσικά, μην περιμένετε μεγαλεία από την αρχή. Ο δρόμος μέχρι ένα ευρωπαϊκό tour είναι μακρύς, και για όσους δεν γνωρίζουν, σε πολλά tours μπορείτε να συμμετάσχετε “buy on”. Ανα καιρούς ανακοινώνονται διαθέσιμα slots στις σελίδες των bookers, και ενημερώνεστε για την τιμή μέσω email. ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Στρατηγική, προσοχή στο δάσος και όχι στο δέντρο, προσοχή και σωστή κατανομή κόπου & ενέργειας είναι το κλειδί για να πάει η Ελληνική σκηνή μπροστά. Η μπάντα είναι μία επιχείρηση, όσο σωστά δουλευτεί, τόσο θα αποφέρει. Σωστό κυνήγι και υπομονή θέλει. Ακόμα και σε αυτή την έκταση, είναι λογικό να υπάρχουν παραλείψεις & παρασυντομεύσεις. Πολύ πιθανόν στο μέλλον να γράψω κι’αλλα συμπληρωματικά άρθρα. Κάποια πράγματα φαντάζουν ουτοπικά, αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Η Ελλάδα ΕΧΕΙ πολύ ταλέντο να αναδείξει. Μακάρι να ξεπεραστούν τα προβλήματα και να καμαρώνουμε περισσότερους Έλληνες έξω.